Bibi: Mijn Dwarsliggende Bolletje Wol
Toen Bibi bij me kwam, was ze acht weken oud.
Een Shepadoodle met de uitstraling van een teddybeer en de eigen wil van een doorgewinterde diva.
“Oh, wat een schatje!” riep iedereen. Ja, tot je met haar probeerde te trainen.
Puppycursus? Dat was geen leerervaring voor Bibi, maar voor mij.
Terwijl de andere pups netjes zaten, braaf een poot gaven en hun baasje met stralende ogen aankeken had Bibi andere plannen.
Ze hing in gedachten al in het plafond, alsof ze dacht: “Zit? Poot? Meen je dit serieus?
Dit is zo beneden mijn niveau.”
Bij andere mensen deed ze alles perfect. “Oh, wat luistert ze goed!” hoorde ik dan.
Ja, hoor, bij iedereen behalve bij mij.
Het leek wel alsof ze mijn zwakke plekken doorzag.
En eerlijk? Dat deed ze waarschijnlijk ook.
Bibi was een spiegel.
Als ik afdwaalde in mijn hoofd of me liet meeslepen door mijn eigen chaos, deed zij precies hetzelfde.
Alleen… zij maakte er een feestje van.
Haar vrolijke aard veranderde haar koppigheid in een soort charmeoffensief. Je kon gewoon niet boos op haar worden.
Maar gaandeweg leerde ik iets belangrijks.
Bibi daagde me uit om in het moment te blijven.
Niet piekeren, maar focus houden.
En weet je wat?
Het werkte. Steeds vaker waren we op dezelfde golflengte, en dat gevoel is onbetaalbaar.
Bibi heeft me niet alleen getraind in het leven, maar ook in lachen om mezelf.
En misschien, héél misschien had ze van begin af aan al door wat ze deed.
Eén ding is zeker: zij is niet zomaar een hond.
Zij is mijn maatje, mijn mentor, en ja soms ook mijn grootste uitdaging.
