Citaat van
Son op februari 3, 2025, 5:31 pm
De wijze oude rot die alles al heeft meegemaakt en het allemaal al eens heeft gezien.
Na jarenlang trouwe dienst te hebben gedaan als blindengeleidehond van Son, geniet Fred nu van zijn welverdiende pensioen.
Zijn dagen bestaan uit languit op de bank liggen, strategisch roteren tussen de zachtste dekentjes, en met een zucht neerploffen zodra iemand koffiezet.
Niet omdat hij van koffie houdt maar omdat koffie betekent dat er mensen gaan zitten en hij zo gegarandeerd kriebels achter zijn oren krijgt.
Slim? Zeker.
Lui? Absoluut niet.
Fred heeft gewoon door hoe het leven werkt.
Zijn werk hier begon zoals alleen Fred dat kan: met een knal. Letterlijk.
Bij zijn aankomst was hij zo blij dat hij Son met een ongekende sprong begroette.
Son hield op dat moment een kop verse koffie vast.
De zwaartekracht deed de rest.
Het plafond had nog nooit zulke artistieke koffievlekken gezien. Boos worden? Onmogelijk.
Fred keek met zijn onschuldige blik alsof hij wilde zeggen: “Ik deed dit uit liefde, echt waar.”
Ondanks zijn pensioen blijft Fred scherp.
Als Otto een fout maakt is Fred er als de kippen bij om hem met een strenge blik op zijn plaats te zetten.
Geen geblaf, geen gedoe—gewoon die ene blik.
De blik die zegt: “Luister, jochie, ik deed dit werk voordat jij uit de wieg was. Let even op.”
Maar laten we eerlijk zijn: Fred heeft ook zijn ondeugende kanten.
Zet eten op tafel en hij schakelt over naar ‘stealth mode’.
Iedereen kijkt even de andere kant op en—poef—dat ene stukje kaas of die boterham verdwijnt in het mysterieuze niets.
Niemand heeft hem ooit op heterdaad betrapt, maar laten we zeggen dat de bewijslast behoorlijk zwaar op hem rust.
Het mooiste aan Fred is dat hij, ondanks zijn pensioen, nog steeds de baas is.
Niet omdat hij het hardste blaft of het snelste rent maar omdat hij die natuurlijke autoriteit heeft.
Een zucht hier, een diepe blik daar, en iedereen weet precies wat hij bedoelt.
Voeg daar zijn dramatische acteerwerk bij als hij vindt dat hij te weinig aandacht krijgt zuchten, tegen iemand aan leunen, met een schuin oog kijken en je hebt een hond die zijn pensioen net zo serieus neemt als zijn werk vroeger.
De wijze oude rot die alles al heeft meegemaakt en het allemaal al eens heeft gezien.
Na jarenlang trouwe dienst te hebben gedaan als blindengeleidehond van Son, geniet Fred nu van zijn welverdiende pensioen.
Zijn dagen bestaan uit languit op de bank liggen, strategisch roteren tussen de zachtste dekentjes, en met een zucht neerploffen zodra iemand koffiezet.
Niet omdat hij van koffie houdt maar omdat koffie betekent dat er mensen gaan zitten en hij zo gegarandeerd kriebels achter zijn oren krijgt.
Slim? Zeker.
Lui? Absoluut niet.
Fred heeft gewoon door hoe het leven werkt.
Zijn werk hier begon zoals alleen Fred dat kan: met een knal. Letterlijk.
Bij zijn aankomst was hij zo blij dat hij Son met een ongekende sprong begroette.
Son hield op dat moment een kop verse koffie vast.
De zwaartekracht deed de rest.
Het plafond had nog nooit zulke artistieke koffievlekken gezien. Boos worden? Onmogelijk.
Fred keek met zijn onschuldige blik alsof hij wilde zeggen: “Ik deed dit uit liefde, echt waar.”
Ondanks zijn pensioen blijft Fred scherp.
Als Otto een fout maakt is Fred er als de kippen bij om hem met een strenge blik op zijn plaats te zetten.
Geen geblaf, geen gedoe—gewoon die ene blik.
De blik die zegt: “Luister, jochie, ik deed dit werk voordat jij uit de wieg was. Let even op.”
Maar laten we eerlijk zijn: Fred heeft ook zijn ondeugende kanten.
Zet eten op tafel en hij schakelt over naar ‘stealth mode’.
Iedereen kijkt even de andere kant op en—poef—dat ene stukje kaas of die boterham verdwijnt in het mysterieuze niets.
Niemand heeft hem ooit op heterdaad betrapt, maar laten we zeggen dat de bewijslast behoorlijk zwaar op hem rust.
Het mooiste aan Fred is dat hij, ondanks zijn pensioen, nog steeds de baas is.
Niet omdat hij het hardste blaft of het snelste rent maar omdat hij die natuurlijke autoriteit heeft.
Een zucht hier, een diepe blik daar, en iedereen weet precies wat hij bedoelt.
Voeg daar zijn dramatische acteerwerk bij als hij vindt dat hij te weinig aandacht krijgt zuchten, tegen iemand aan leunen, met een schuin oog kijken en je hebt een hond die zijn pensioen net zo serieus neemt als zijn werk vroeger.
