Citaat van
Mar op februari 3, 2025, 5:55 pm
Autisme, officieel bekend als autismespectrumstoornis (ASS), is een neurologische ontwikkelingsstoornis die invloed heeft op hoe iemand de wereld ervaart en met anderen omgaat. Mensen met autisme hebben vaak een andere manier van denken, communiceren, en voelen dan de meeste mensen. Het spectrum varieert sterk, wat betekent dat de ervaring van autisme van persoon tot persoon heel verschillend kan zijn.
Het is inmiddels twaalf jaar geleden dat ik de diagnose autisme kreeg.
Voor velen zou zo’n diagnose misschien een label zijn maar voor mij was het een antwoord op een levenslange puzzel.
Geen etiket dat ik mezelf opplak want ik ben niet mijn diagnose.
Ik heb autisme maar dat maakt me niet minder mens.
Toch moet ik toegeven dat het een grote invloed heeft gehad op mijn leven – van de kleinste details tot de grote keuzes.
Als kind voelde ik me vaak anders.
De wereld leek me altijd nét een stap voor te zijn.
Gesprekken, sociale regels, onverwachte geluiden – het voelde als een ingewikkeld doolhof waarin iedereen behalve ik de kaart leek te hebben.
Ik kon urenlang gefascineerd zijn door details die anderen niet eens opvielen maar een simpel praatje bij de kassa bracht me soms in paniek.
Toen de diagnose kwam was dat niet het einde maar juist een nieuw begin.
Het gaf woorden aan wat ik al die tijd had gevoeld en het bood handvatten om verder te gaan. Maar de weg daarna was allesbehalve eenvoudig.
Autisme heeft mij vaak het gevoel gegeven dat het mijn leven beheerst – een soort onzichtbare dirigent die altijd meespeelt.
Er waren momenten dat ik het zat was.
Waarom kon ik niet gewoon ‘meegaan met de stroom’ zoals anderen?
Maar juist in die frustratie leerde ik iets belangrijks: autisme mag dan een onderdeel van me zijn, het definieert me niet.
Ik begon te ontdekken wat mij krachtig maakt.
In plaats van tegen mezelf te vechten, leerde ik om mezelf te omarmen.
Ik begon mijn leven opnieuw in te richten op een manier die bij mij past met routines en structuren die me rust geven.
De grootste les die ik leerde is dat perfectie niet bestaat.
Iedereen heeft zijn eigen obstakels en eigenaardigheden.
Het draait erom hoe je ermee omgaat, hoe je groeit ondanks – of misschien dankzij – je uitdagingen.
Vandaag de dag zeg ik niet dat het altijd makkelijk is maar ik ben trots op de weg die ik ben gegaan.
Het leven met autisme is geen rechte lijn maar een prachtig grillig pad vol unieke uitzichten.
En dat pad bewandel ik op mijn manier met mijn eigen tempo.
Autisme, officieel bekend als autismespectrumstoornis (ASS), is een neurologische ontwikkelingsstoornis die invloed heeft op hoe iemand de wereld ervaart en met anderen omgaat. Mensen met autisme hebben vaak een andere manier van denken, communiceren, en voelen dan de meeste mensen. Het spectrum varieert sterk, wat betekent dat de ervaring van autisme van persoon tot persoon heel verschillend kan zijn.
Het is inmiddels twaalf jaar geleden dat ik de diagnose autisme kreeg.
Voor velen zou zo’n diagnose misschien een label zijn maar voor mij was het een antwoord op een levenslange puzzel.
Geen etiket dat ik mezelf opplak want ik ben niet mijn diagnose.
Ik heb autisme maar dat maakt me niet minder mens.
Toch moet ik toegeven dat het een grote invloed heeft gehad op mijn leven – van de kleinste details tot de grote keuzes.
Als kind voelde ik me vaak anders.
De wereld leek me altijd nét een stap voor te zijn.
Gesprekken, sociale regels, onverwachte geluiden – het voelde als een ingewikkeld doolhof waarin iedereen behalve ik de kaart leek te hebben.
Ik kon urenlang gefascineerd zijn door details die anderen niet eens opvielen maar een simpel praatje bij de kassa bracht me soms in paniek.
Toen de diagnose kwam was dat niet het einde maar juist een nieuw begin.
Het gaf woorden aan wat ik al die tijd had gevoeld en het bood handvatten om verder te gaan. Maar de weg daarna was allesbehalve eenvoudig.
Autisme heeft mij vaak het gevoel gegeven dat het mijn leven beheerst – een soort onzichtbare dirigent die altijd meespeelt.
Er waren momenten dat ik het zat was.
Waarom kon ik niet gewoon ‘meegaan met de stroom’ zoals anderen?
Maar juist in die frustratie leerde ik iets belangrijks: autisme mag dan een onderdeel van me zijn, het definieert me niet.
Ik begon te ontdekken wat mij krachtig maakt.
In plaats van tegen mezelf te vechten, leerde ik om mezelf te omarmen.
Ik begon mijn leven opnieuw in te richten op een manier die bij mij past met routines en structuren die me rust geven.
De grootste les die ik leerde is dat perfectie niet bestaat.
Iedereen heeft zijn eigen obstakels en eigenaardigheden.
Het draait erom hoe je ermee omgaat, hoe je groeit ondanks – of misschien dankzij – je uitdagingen.
Vandaag de dag zeg ik niet dat het altijd makkelijk is maar ik ben trots op de weg die ik ben gegaan.
Het leven met autisme is geen rechte lijn maar een prachtig grillig pad vol unieke uitzichten.
En dat pad bewandel ik op mijn manier met mijn eigen tempo.
