Otto de knuffelkoning
Otto, onze geweldige golden doodle, is twee jaar oud en al een echte persoonlijkheid op pootjes.
Met zijn grote flapper oren en pluizige vacht is hij een wandelend knuffelkussen dat de wereld alleen maar vrolijker maakt.
Otto is niet zomaar een hond; hij is de blindengeleidenhond en PTSS-hond van Son.
En als je denkt dat Otto ooit gewoon een puppy was die netjes wachtte tot iemand hem koos, think again.
Otto koos Son zelf uit. En eerlijk? Dat was een match made in heaven.
Maar goed zelfs voor Otto’s goddelijke zelfverzekerdheid bestaan er donkere dagen.
Het absolute dieptepunt? Zijn tijd op kostschool.
Dat half jaar was als een slechte Netflix-serie te lang, te dramatisch, en met veel te weinig knuffels.
Otto had knuffelontwenningsverschijnselen.
En Son?
Die miste Otto’s warme, plakkerige neus die altijd op de verkeerde momenten in je gezicht wordt geduwd.
Nu Otto terug is, is hij vastbesloten om nooit meer een knuffel te missen.
Sterker nog, als hij iemand ziet knuffelen, beschouwt hij het als zijn persoonlijke uitnodiging om mee te doen.
Of het nu Son is die een arm om iemand heen slaat of Mar die een kopje koffie vasthoudt — Otto springt erin met een enthousiasme waar zelfs een stormram jaloers op zou zijn.
En wat voor team zijn Son en Otto samen!
Elke dag leren ze van elkaar en groeien ze als duo.
Son leert bijvoorbeeld dat Otto een talent heeft voor selectief gehoor, vooral als er eten in de buurt is.
En Otto?
Die leert hoe hij Son kan lezen als een open boek, al kan hij soms nog een tikje dramatisch reageren.
Zoals die keer dat Son een snoepje vergat te geven na een commando.
Otto deed alsof zijn hart brak en liet zich overduidelijk gekwetst op de grond zakken met een diepe zucht.
Maar eerlijk is eerlijk, de chemie tussen die twee is magisch.
Of ze nu samen door een drukke winkelstraat manoeuvreren of op de bank chillen met een zak chips je ziet dat ze elkaar compleet maken.
Dus ja, Otto is misschien een beetje een drama King en ja, hij heeft een zesde zintuig voor knuffelmomenten.
Maar laten we eerlijk zijn: zonder Otto zou het leven een stuk minder fluffy zijn.
En zonder Son zou Otto nooit zijn wie hij nu is de grote, enthousiaste knuffelbeer die elke dag een beetje meer de held van zijn eigen verhaal wordt.
