Het Grote Gehoorapparaten Drama
Een paar weken geleden kreeg ik mijn gehoorapparaat. Groot feest, want eindelijk zou ik de wereld weer helder kunnen horen! Maar wat bleek? Dingen die normaal vlekkeloos functioneerden voor Son, begonnen spontaan uit te vallen.
Alsof de techniek een eigen leven leidde.
Dit, natuurlijk, tot groot verdriet van Son, die niet alleen met mij, maar nu ook met onwillige technologie moest dealen.
Een paar dagen later zat ik bij Schoonenberg, want mijn gehoorapparaat stond veel te hard.
Ik hoorde alles en dan bedoel ik ook echt álles.
De wind klonk als een orkaan, een vallend papiertje als een lawine, en fluisteren?
Vergeet het maar, alles klonk als een stadionconcert.
Dus, gehoorapparaat laten bijstellen, blij naar huis en... rechter gehoorapparaat doet het niet meer. Serieus?
Alsof dat nog niet genoeg was, had Son ondertussen ook de ene na de andere uitval. Als een slechte komische act vielen onze apparaten om de beurt uit, alsof we in een spelshow zaten en de hoofdprijs een volledige radiostilte was. Handig? Niet bepaald.
Volgende dag wéér terug.
En wat bleek? We zaten elkaar dwars via Bluetooth.
Blijkbaar waren onze gehoorapparaten zo dol op elkaar dat ze niet los van elkaar wilden functioneren.
Romantisch? Misschien. Praktisch? Absoluut niet.
Gelukkig is het nu opgelost en kunnen we eindelijk onafhankelijk van elkaar horen.
Son kan weer ongestoord luisteren zonder dat mijn gehoorapparaat een spontane storing veroorzaakt en ik kan nu weer normaal gesprekken voeren zonder angst dat het ding zichzelf uitschakelt.
De moraal van het verhaal?
Technologie is geweldig totdat het besluit om eigenwijs te zijn.
Maar hé, tenminste hebben we er nog om kunnen lachen!
