Het toegeven dat je slechter hoort
Son zei al maanden dat mijn gehoor achteruitging. "Je hoort steeds slechter," zei zij. Natuurlijk geloofde ik haar niet meteen ik hoorde toch prima?
Maar na de vakantie begon ik te merken dat ik steeds vaker dingen miste in gesprekken.
Toch maar eens een gehoortest laten doen.
En ja hoor, de uitslag was onverbiddelijk: flink gehoorverlies.
Ergens voelde ik het al aankomen, maar het zwart-op-wit zien staan, was toch confronterend.
Omdat ik nog geen 67 was, moest ik eerst langs de KNO-arts voor een officiële diagnose. Daar volgde het onvermijdelijke: ik had een gehoorapparaat nodig.
Bij de audicien kreeg ik een vragenlijst om in te vullen.
En zoals ik ben, vulde ik alles nét iets te positief in ach, zo erg is het toch niet?
Son, die me beter kent dan ik mezelf soms wil toegeven, vulde de ontbrekende stukjes aan.
Gelukkig maar want zonder haar had ik mezelf waarschijnlijk nog wijsgemaakt dat het allemaal wel meeviel.
Na wat testen werd het juiste gehoorapparaat gevonden.
Maar zoals bij veel dingen in het leven: geduld is een schone zaak.
De oordopjes moesten op maat gemaakt worden, en dat betekent zes weken wachten.
Toch voelde het goed om de eerste stap te hebben gezet.
En eerlijk? Ik was best trots op mezelf.
Son had gelijk gehad, en in plaats van koppig vol te houden dat alles prima was, had ik dit keer geluisterd.
Nou ja, een beetje dan.
Dat je maar een béétje luisterde is logisch... je had die apparaten immers nog niet 
