Ik ben een geadopteerd kind.
En nee, dat betekent niet dat ik een prinses ben die door een verloren koninkrijk werd opgeëist (al had dat best een leuke wending geweest).
Nee, het betekende voor mij vooral een leven lang vragen hebben.
- Waar kom ik vandaan?
- Wie lijk ik op?
- Waarom heb ik deze neus en niet die van mijn adoptieouders?
Mijn zoektocht naar mijn afkomst was geen rechte weg met een keurig geplaveid pad.
Nee, het was eerder een hobbelige rit met een lekke band en af en toe verdwaald in een donker bos.
Het was een proces vol verwachtingen, teleurstellingen, hoop en uiteindelijk antwoorden.
Met hulp van Fiom heb ik mijn biologische ouders gevonden.
Het was een overwinning, maar ook een bitterzoete ontdekking.
Mijn moeder was in 2007 al overleden.
Te laat.
Geen kans om haar te ontmoeten, haar stem te horen of haar te vragen naar al die dingen die ik altijd heb willen weten.
Maar mijn vader?
Die leeft nog!
Een krasse man van 93 jaar.
Mijn adoptiegezin was verre van ideaal.
Ik moest daar een bepaalde rol vertonen waarvan ik nu weet dat die niet bij mij past.
Maar door verlatingsangst doe je wat er van je gevraagd wordt met alle gevolgen van dien.
En het aangaan van relaties?
Dat is ook niet eenvoudig want bindingsangst komt dan weer om de hoek kijken.
Als adoptiekind loop je tegen veel dingen aan.
Niet alleen de bureaucratische rompslomp van dossiers die soms net iets te goed verstopt zijn maar ook de emotionele achtbaan van het zoeken naar je identiteit.
Je leeft met een soort constante nieuwsgierigheid een open einde dat je maar moeilijk kunt sluiten.
Toch ben ik blij dat ik deze reis heb gemaakt.
Het heeft me antwoorden gegeven
Nieuwe familie gebracht en zelfs een paar onverwachte verrassingen.
Maar bovenal heeft het me geholpen om eindelijk te begrijpen waar ik vandaan kom.
En ik ga je meenemen op de reis die ik heb gemaakt.
Dus veel leesplezier!
En natuurlijk: vragen staat vrij.
